week 25
juni 20th, 2009Zeg het met groenten zeggen ze dus, deze week een fotoimpressie van wat we geoogst hebben onder andere:




Naast al het oogstwerk en ik vergeet haast de aardbeien, tuinbonen en capuzijners zijn de kippen weer naar een nieuw plekje gegaan; daar waar eerst de broccoli stond is een mobiele ren gemaakt en zaterdagochtend zijn de kippen in hun mobiele hok die achter trekker is gekoppeld naar hun nieuwe plek gereden.



De komende drie weken kunnen deze arbeidersters hun werk doen zoals onkruid opruimen en het perceel bemesten. Afgelopen vrijdag verscheen de nieuwste uitgave van Vega! een 2-maandelijks tijdschrijft die het veganisme promoot. Hieronder mijn tweede column:
Een kijkje achter de schermen van een bedrijf, die groenten en fruit teelt. Theo de Vries heeft een biologisch tuinbouwbedrijf Backvries in Wageningen en verkoopt zijn groenten direct aan natuurvoedingswinkels en restaurants in de regio. Elke keer staan één of meerdere groenten centraal die hij op dit moment aan het oogsten is. Voordat Theo tuinder werd, was hij jarenlang kok/mede-eigenaar van biologisch restaurant Jan Steen in Wageningen.
=============================================================
Bericht van het groentenfront
Aflevering: Peulen en tuinbonen
Veel mensen kennen tuinbonen alleen uit pot of blik. Nu zijn tuinbonen vers te koop, maar voordat ik ging koken herkende ik die lange groene peulen ook niet eens. En het is inderdaad een hoop werk 30 kg tuinbonen te doppen, maar wanneer ik de eerste tuinbonen proef, dat weet ik het weer waarvoor ik het doe.
Het is de eerste groente die we zaaien op onze akker, vaak tussen hagel en sneeuwbuien in en in februari kan het vaak nog wel vriezen. Na opkomst worden de jonge plantjes eerst aangevallen door de bladrandkever, overal happen uit de bladeren, later volgt de zwarte bonenluis als het tegen zit. Die begint vaak aan de randen, - elke dag kijk ik of er al wat zit, zo ja de hele plant wordt er dan uitgetrokken. De luis pakt eerst de zwakke planten, de meer krachtig en vitale planten hou ik op zo’n manier over. Er zijn ook jaren dat een heel perceel onder de luis zat.
Wanneer de tuinbonen gaan bloeien is het helemaal feest door het gezoem van de buien en hommels en het ruikt zoetig en bedwelmend. Straks met de oogst zijn de planten bijna een halve meter hoog (foto)
Ik was afgelopen november in Bolivia waar op 4000 meter ook nog tuinbonen worden geteeld en verbaasde hoe dat nou kan. Het gebied was vulkanisch en de grond zanderig en droog. Maar nu nadat ik een Mexicaanse boer bij mij op excursie was geweest snapte ik het opeens. In vulkanisch gebied zit de bodem al vol met mineralen en men hoef al eeuwenlang weinig bij te bemesten. Deze Mexicaanse boer maakt van gesteente een soort bemestingsoep. Verder heeft bonen en ook de tuinboon de eigenschap stiksof te binden in de bodem en stikstof is een voor veel groenten een belangrijke mineraal.
Wanneer je de stikstofbolletje opensnijdt kan het wit of een beetje rood zijn. Hoe roder hoe groter die stikstofbinding. Na het oogsten laat ik de planten dan ook zolang staan zodat de stikstofbolletjes zijn werk goed doen. Zo kan ik na de teelt van tuinbonen op dit perceel nog een keer veldsla of winterpostelein in augustus zaaien.
Het lekkerst is natuurlijk gewoon de tuinbonen met wat bonekruid koken en opeten maar een tweede keer is het ook lekker met wat sojacream
